Kayıt Ol

Kara Destan

Çevrimdışı Loial

  • *
  • 39
  • Rom: 0
    • Profili Görüntüle
Kara Destan
« : 18 Temmuz 2015, 22:29:49 »
      Arkadaşlar bu hikayeyi yaklaşık üç yıl evvel, ilk yazmaya başladığım dönemde kaleme almıştım… Roman olarak düşünülen bir çalışmaydı ve yeni yazmaya başlamama rağmen büyük bir hevesle yazılmıştı. Ayrıca hikayenin devamı da baya uzun… Yaklaşık üç yüz sayfa bişey… Ancak işten güçten pek vakit bulamadığımdan uzun bir süredir bırakmıştım. Eskiden zaman kısıtlı olsa da salya akıtarak hevesle yazardım :D ama zaman geçince biraz zor gelmeye başladı. Heveste kaçınca ara verdim. Şimdi kafama tekrar esti ve devam etmeye başladım… Hatta hikayeyi hafifletecek bir takım değişiklikler yapmayı düşünüyorum. Konu biraz boyumu aşacak gibisinden… Yorumlarınızı bekliyorum. Okuyan arkadaşlara teşekkürler…
     Bu arada okurken imla hatalarını görmezden gelirseniz sevinirim. :D Haddinden fazla olabilir...


                                                        KARA DESTAN

  İlk düşüş ve ilk ihanet...
  Oysaki Ona muazzam bir lütufla sonsuz hayattan bahşedilmişti.  
  Gücü, bilgeliği, ihtişamı ve sahip olduğu her şeyiyle…
  Fakat O! Sahip olduğu bu muazzam ışığın içinde bile kendine mahkum olacağı karanlık bir yol bulmuş ve   yaratıcıya karşı gelmişti.  Öyle ki sahip olduğu bu ihtişamı ve bilgeliği o yolda harcamayı kendi iradesiyle seçti. İşte bu yüzden ışığın huzurundan men edildi ve cehennem çukurlarına sürgün edildi. Ancak onunki sadece bir başlangıçtı. Çünkü karanlığın düşüşünden sonra bile onun izinden gidecekler ve tıpkı onun gibi ışığa ihanet edecekler çıkacaktı ölümlülerin dünyasında. Çünkü ihanet içlerinde sakladıkları bir çürüklüktü aslında; doğuştan var olan ve içlerinden asla tam olarak atamayacakları bir çürüklük...
  İşte insanoğlunun bu zaafı, günü geldiğinde Yaratıcıya ihanet edenin ölümlülerden ona verilmesini bekleyeceği sonsuz bir düşü verecekti
  “Özgürlüğü...”
   Yaratıcının ona vereceği ve tamamen adilce kazanacağı muzaffer bir vaatti bu...

                                                                                                            (Kayıp Kehanetlerden)                                                                                                        
                                                                                                                              
                                                      Ağaç Kovuğunda
    
    Basiah Aran Lahia, her zaman olduğu gibi yine dinlenmeye ayırdığı kısa vaktini kovukta geçiriyordu. Bugün ağaç kovuğundaki sekizinci günüydü ve iki gün sonra tekrar Milhgard’a dönüp kısa bir ara verdiği zanaatının başına geçmesi gerekecekti. Zaman onun için sahiden de beklemediği kadar çabuk geçmişti ve görünen o ki önündeki iki günü diğerlerinden çok daha yoğun bir şekilde geçirmesi gerekecekti.
    
   Kendini tamamen çalışma masasına dizdiği kitaplara veren Aran Lahia, okuduğu her satırı anlayabileceği ve zihnine yerleştirebileceği ince bir titizlikle okuyordu. Ancak sorun şu ki; kehanetler üzerine yaptığı bu uzun araştırma onu oldukça derin ve karmaşık düşüncelere itmişti. Eh, ulaştığı varsayımlar yine de kayda değerdi. Fakat hala kafasında cevaplanmayı bekleyen tonla soru vardı ve bu soruların en azından bir kısmına cevap bulması gerektiğini biliyordu. Sorular kafasını kurcalarken o an üzerindeki yorgunluğu bir kez daha hissetti. Saatlerdir kitaplardan başını bile kaldıramamıştı. ‘’Ama diğer yandan da bugün farklı bir şeyler bulacağını da hissedebiliyordu.’’ Nitekim bu duygu o an daha da baskın geldi. Bu yüzden yorgunluk hissini tıpkı daha önceki gibi önemsemeyerek bir kenara itti ve dikkatini toplayarak önünde ki kitaba yoğunlaştı.
  
    Filia Galbear Lahia, yazdığı bu muazzam kitapta kehanetler konusunda oldukça farklı yorumlarda bulunmuş ve yedilerin uyanışı ile ilgili oldukça gerçekçi varsayımlar öne sürmüştü. Öyle ki, Aran Lahia, kafasını kurcalayan o tonla sorunun bir kısmına Filia’nın yazdıklarında cevap bulacağını çok iyi biliyordu. Çünkü O’na göre Filia’nın yazdıkları insan ırkının geçmişi ve geleceği hakkında yazılanların şüphesiz ki en iyisiydi. Eh, belki de bu düşüncesi ikisi arasındaki tuhaf benzerliklerden kaynaklanıyordu. Çünkü Filia’nın insan hayatına duyduğu hayranlık kendini her zaman dışa vuruyordu. Bu yüzden onu çok iyi anlıyordu. Ama ne var ki Lahia’lar arsında bu pek de hoş karşılanmazdı. Çünkü insan ırkı içinde karanlık duyguları barındırıyordu ve bu yüzden herhangi bir ışık hizmetkârının onların hayatına hayranlık duyması onlar için pekte hoş karşılanacak bir durum değildi.
  
   Öte yandan ne gariptir onların sahip olduğu ölümsüzlükte çoğu insanın yüreğinde büyük bir hayal olarak yer edinmişti. ‘’Oysaki bu onlar için büyük bir yanılgıydı.’’ Hem bir ölümlü için ölümsüzlük ne zamana dek büyük bir mutluluk olarak kalabilirdi ki? Zamanın sonuna dek yaşamak bir yana, hayatın boyunca sevdiğin bütün her şeyin sürekli ellerinden kayıp gitmesi, onu ne zamana dek mutlu edebilirdi ki? Bu düşünce ‘’onun kanaatinde’’ gerçekten de onlar için büyük bir yanılgıydı. Çünkü yaşam iyi olanın onlara verdiği büyük bir lütuftu ve son olarak nitelendirdikleri ölüm de, onların her çağda aradığı o sonsuzluğu içinde barındırıyordu.
  
    Ama gelgelelim insan ırkı sahip oldukları bu yaşamlarını bir felakete dönüştürme konusunda fazlasıyla yetenekliydiler. Bu su götürmez bir gerçekti. Tabi diğer yandan da işin doğrusunu söylemek gerekirse ona göre insanların yaşamında iki yoldan birini seçmek her zaman fazlasıyla zor olurdu. Bunu kimse inkâr edemezdi. ‘’Onların bu çelişkisine yabancı olan ve insan ırkını gözetleyen Lahia ırkı bile…’’ Çünkü insan ırkının sahip olduğu karanlık duyguları hafife alınmayacak kadar derindi.
  
     Onun ırkı ise ölümlülerin aksine her zaman çıkamayacakları tek bir yolu izlerdi. Işığın yolundan gitmek onlar için oldukça kolaydı. Çünkü onlar birer ışık hizmetkârıydılar ve kötülükten tamamen muaf tutulmuşlardı ki, kötü bir şey yapmak onlar için bir ölümlünün koca bir ağacı yerinden devirmesi kadar zordu. Tabi bu kaba benzetme, yarattıkları o muazzam keskin baltaları ve eski büyüyü kullanmadıkları takdirde geçerliydi. Ne var ki ölümlülerin böyle bir güce sahip olmadığı oldukça açıktı. Diğer yandan onların çoğu büyü yeteneğini uzun zaman önce yitirmişti.
  
    Ancak şöyle de bir gerçek vardı ki; insanoğlu büyü kullanmadan bile fazlasıyla yıkıcı olabiliyordu. Kısa ve kabarık olan kanlı geçmişleri de bunu fazlasıyla doğruluyordu. ‘’En azından kendi ırkının gözünde ölümlülerin geçmişi fazlasıyla kısaydı.’’ Çünkü insan ırkı yüzü aşkın yılı yaşayabilmesine rağmen, hala kendini fazlasıyla genç gören Aran Lahia bile insanoğlunun onlarcasından daha fazla yaşam sürmüştü. Tabi önünde hala uzun yılları vardı. O Lahia’ların beşinci neslini temsil ediyordu ve belki de insan ırkını gözetleyen son nesil olarak görevlerini tamamlayacaklardı.
  
    Kehanetlere gelince, insan ırkı Kehanetlerin doğuşundan bugüne dek oldukça büyük bir değişim yaşamıştı. Onlar yaratılış amaçlarını zamanla unutmuş ve onlara verilen kehanetleri de zaman içerisinde bir deli saçması olarak görerek, onları bir nevi unutup göz ardı etmişti.
  
     Aslında bu onlar için sadece bir kayboluş hikayesiydi. ‘’Çünkü insanlar her ne kadar içlerinde iyi olanın iradesini taşısalar da seçme özgürlüğüne sahiptiler ve ne yazıktır ki onlar bu seçimlerini zamanla kendi iradelerine karşılık yaratıcınınkini yok saymaya başlayarak bu döngüyü oluşturmuşlardı.’’ İşte bu yanılgı kayboluşlarının, zayıflamalarının ve unuttuklarının en büyük sebebiydi. Tabi her şeyde olduğu gibi bununda bir bedeli olmalıydı. ‘’Nitekim bu bedel geçmişte unuttukları ve gelecekte kendi hatalarından doğacak olan kehanetlerle yavaş, yavaş gerçekleşecekti.’’
  
    Öyle ki insan ırkının yaşam mücadelesinden bu yana kehanetlerin altı tanesi çoktan gerçekleşmişti ve Aran Lahia bu kehanetlerin iki tanesine bizzat şahit olmuştu. Geriye şimdi sadece yedi kehanet kalmıştı ve önünde duran kitapta kehanetlerin dokuzuncu kehanetten sonra daha da muazzam bir hız kazanacağından bahsediyordu. Tabi Filia’ya göre durum böyleydi. Ancak Aran Lahia adamın belki de sadece burada yanılmış olabileceğini düşünüyordu. Çünkü bir haftadır yaptığı araştırmalar ona geriye kalan kehanetlerin yedinci kehanetten sonra büyük bir hızla gelişebileceği ihtimalini düşündürüyordu.  
  
    Evet, yedinci kehanet gerçekten de insan ırkı için yeni bir devri başlatabilirdi. ‘’Kaosun ve karmaşanın hüküm süreceği karanlık bir devir.’’ Ayrıca görünen o ki, bunun için de oldukça kısa bir zaman kalmıştı. Çünkü dün uzaktan izlediği dev ordu iki güne kalmaz Minnas şehrine varmış olacaktı. Savaş yakındı ve arzuladıkları tek şey Minnas’ın düşmesiyle elde edecekleri büyük zaferdi. Her seferinde ayakta kalmayı başaran bu kadim şehir, insan ırkı için gerçekten de büyük bir gaye görünümüne bürünmüştü. Öyle ki; bu şehri ele geçiren kişi kimsenin başaramadığını başaracak ve deyim yerindeyse yaşadığı zamana damga vuracaktı. İşte bu yüzden Minnas, her Kral’ın yüreğinde sahip olmak isteyeceği büyük bir hayal olarak yer edinmişti.

    Ama Minnas’ın bu sefer hiç şansı yoktu. Aran Lahia yedinci kehanetin bir kaç gün içerisinde gerçekleşeceğinden neredeyse emindi. ‘’Tabi büyük bir mucize olmazsa!’’
    Fakat işin en kötü yanı ve onu düşündüren sadece Minnas’ın devrilmesi değildi. Çünkü son kehanetlerle beraber yedi iblis ruhu da tek tek serbest kalacaktı. Lahia’lar için bu; insan ırkının yaşayacağı kaos devriydi. ‘’Kehanetlerin tamamen gerçekleşmesi ile birlikte iblis uyanacak ve Karanlık Çağ başlayacaktı.’’ Görünen tablo gerçektende vahimdi. Tabi onun yedinci kehanetten sonrasıyla ilgili bu düşüncesi de, tıpkı Filia Galbear Lahia gibi bir varsayımdan öteye gitmiyordu. İşin aslı şu ki; kehanet koruyucuların bile insan ırkının geleceği ile ilgili bilmediği birçok kısım vardı. Kehanetlerin ne zaman ve nasıl gelişeceği hakkında sadece varsayımlarda bulunuyorlardı.

    Öte yandan ölümlülerin geçmişi de yine gelecekleri gibi birçok bilinmezlikle kaplıydı. Ancak bunlarla ilgili en büyük eksik, şüphesiz ki ‘’Yedilerle’’ ilgili olan kısımdı. Onların yeryüzünde yaptıklarıyla ilgili çoğu şey biliniyordu ve geçmişlerine dair birçok bilgi vardı. Ama bütün bu her şeye rağmen hala onlarla ilgili gölgede kalmış tonla sır vardı ve bütün bunlar hala bilinmezliğini koruyordu.
  
   Aran Lahia, düşüncelerini bir kenara iterken bakışlarını ifadesizce bütün gün incelediği kara kaplı kitabın üzerinde gezdirdi. ‘’Onu, yedilerin uyanışının yakın olduğu düşüncesine iten şey bu kitaptı.’’ Belki Filia Galbear Lahia’nın yazdıklarından bile daha eski olan bu gizemli kitap, onu yedinci kehanetten sonrası için oldukça farklı ve kafa karıştırıcı bilgilerle yüz yüze bırakmıştı.’’ O an çok eskide kalmış bir sözü anımsadı. ‘’Günü geldiğinde kadim sırların hiç birinin kendini saklayamayacağından söz edilirdi.’’ Belki de bu söz tamamıyla gerçekti. Çünkü iki gün önce önüne çıkan bu şeyin bir tesadüf olduğundan o an kesinlikle şüpheliydi. Örneğin elindeki kaynağında kafasına takılan en kilit noktalardan biri şuydu; Kitapta eski bir hikâyeden bahsedilmişti ve bu hikâyede yer alan kişilerin geriye kalan kehanetler içerisinde de yer alacağı açık bir şekilde vurgulanmıştı. Tabi bunun doğruluğu tartışılırdı. Çünkü “İki Ölü Bir Kral’ın Hikâyesi” ortaya çıkacağı söylenen ve aynı zamanda fazlasıyla gizemli olan bir hikâyeydi. Ama ona önemli gelen bazı kısımları ezberlemişti. Örneğin bir kısmı şöyleydi:
     Kral:
     Yıkılmayandan önce başlar onun hikâyesi.
     O ki aşkı ve ihtişamı temsil eder.
     Ama aşkı karşılıksız olacaktır ve tabi bu eksikliğin yanında ihtişamı da değersiz…
     Fakat kadının boğazını deşen hançerle başlayacak kralın yazgısı
     Ve o; düşlerde gezerken geçecek ölümün en karanlık yüzüne…
    
     Ölü:
     Onun için fazla bir seçenek yok.
     Ölüm ya da hayat!
     Ama O’da yazgısını kabul edecek
     Ve Ona hükmedilenle hayatı en baştan yazılacak.
    
     Ölecek olan:
     Evet, geçmişine layık bir şekilde ölecek.
     Ama hak ettiği gerçekten bu muydu?
     Acı, nefret ve öfke!
     Hayır! Şüphesiz bu haksız bir kader olacak onun için…
     Bu yüzden O da onu avutacak olan karanlığa sığınacak.  
     Çünkü sahip olacağı sebepler hiçte boşuna değil!
     Evet… Lanet olsun onların düzenlerine!
     Ama bu düzen kalkacak…
     Onu ve geçmişini öldüren de bu düzen değil miydi?
     İşte bu yüzden bir seçim yapmak zorunda kalacak ölecek olan!
     Ve nihayetinde;  o anlaşmayı kabul ettiğinde başlayacak,
     Karanlığın doğuşuna dek sürecek bu eski ve kadim efsane…                                      
        

    Tabi zihnine kazıdığı bu hikâyenin ne zaman ve kim tarafından yazıldığı meçhuldü. Ama geçmişe dair gerçekten de böyle bir efsane vardı. Kimine göre bu karanlık kehanetlerinden biriydi. Ancak bu hikâyenin önemsendiği pek de söylenemezdi. Hikâyede bahsi geçen üç kişinin kehanetlerden birini gerçekleştirecekleri söyleniyordu ve bu efsane eski çağlara kadar uzanıyordu. Bunlardan biri bir kral’dı. Diğer ikisi ise hayatları son bulmuş iki efsanevi kahramandı. İşin aslında üçünün de geçmişlerine dair bilinen hiçbir bilgi yoktu. Onlar sadece karanlığa hizmet edeceği söylenen ve yaşadıkları çağda efsaneleşeceği düşünülen birer hayal kahramanıydılar. Belki de hikâye tamamen doğrudur. Bunu kim bilebilir ki?

    Öte yandan, eğer kitapta bahsedilen kişilerin gerçekten de geriye kalan kehanetlerle bağlantısı varsa… ‘’Tabi Aran Lahia bu hikâyenin doğruluğuna tamamen inanıyordu.’’ Yedinci kehanetin gerçekleşmesinden sonra geriye kalan kehanetler gerçekten de muazzam bir hızla gerçekleşebilirdi. Eh, şu an için bunu bekleyip görmekten başka bir seçenekleri yoktu. Fakat kitabın içinde barındırdığı şeyler kesinlikle göz ardı edilemeyecek kadar gerçekçiydi. Aslında onu bu hikâyenin varlığına inandıran en büyük etken; yazarın karanlığa hapsedilen Yedilerle ilgili yazdığı gizemli parçalardı. Çünkü bu parçaların sıradan bir kişi tarafından bilinmesi kesinlikle imkânsızdı. Bu yüzden bahsettiği şeylerin büyük bir ölçüde gerçekleşebileceği ihtimali vardı. Sırlarla kaplı olan bu yazarın yazdığı bazı kısımlar onu gerçekten de hayrete düşürmüştü. Örneğin kafasına kazıdığı ve onun en çok ilgisini çeken bir diğer kısım aynen şöyleydi:


    İçleri, içine hapsedildikleri dünya kadar karanlık…
    Geçmişleri, sonsuzluğun içinde sanki yaşanmamış ihtişamlı bir düş!
    Ama yaratıcının hükmüne kim karşı çıkabilir ki?
    Ulai Saddah… Deliliğin ve karmaşanın hüküm sürdüğü sonsuz bir ölüm düşü...
    Öyle ki buradadır, ismi karanlık olanla telaffuz edilenlerin bulunduğu; Karanlık Evi.
    Ama sonsuzluğu yırtarak verilecek çağları geride bırakan ilk lütuf!
    Belki hak edilenden biraz geç kalınmış...
    Yine de aç bir köpeğe verilen kemikten daha değerli olduğunu kim inkâr edebilir ki?
    Evet! İlk lütuf bundan daha değerliydi.
    İşte o zaman Ulai Saddah’ta da kol gezecek onların hükmü!
    Ve o zaman düşlerde gezmenin tekin olduğunu kim söyleyebilir ki?

      
    Aran Lahia, bunları yazan kişiyi gerçekten de çok merak ediyordu. Bir ışık hizmetkârı olmadığı kesindi. Fakat dile getirdiği şeylerde muazzam bir gerçeklik payı vardı. Bahsettiği yer, yani Ulai Saddah. (Ölüm Yurdu) Yedilerin hapsedildiği yerdi. Ama onların Ulai Saddah’ta yürümesi yasaktı. Çünkü onlar gerçekte birer ölü değildi. Bu yüzden Karanlık Evi’ne hapsedilmişlerdi. Ayrıca yazarın bahsettiği diğer gerçek ise; bu yedi iblis ruhunun teker teker Karanlık evinden çıkacak olmalarıydı. Bu kazanacakları ilk özgürlüktü ve çoğu ışık hizmetkârına göre bu; iblisin yaratıcıyla yaptığı anlaşmalardan biriydi.
          

     İşte o zaman Ulai Saddah’ta da kol gezecek onların hükmü!
     Ve o zaman düşlerde gezmenin tekin olduğunu kim söyleyebilir ki?

      
    Doğru olan başka bir kısım da; bu iblis ruhlarının düşlerde gezebilecek olmalarıydı. Ya da belki de sadece bir kısmı bunu yapabilecekti. İnsanların gezdiği düşler gerçekte bir düş boyutuydu ve başka bir boyuttan oraya geçmek zor olsa da mümkündü. Öyle ki yedilerden bazıları bu boyutları kolaylıkla aşabilir ve başka boyutta bulunan herhangi bir şeyi kendi bulunduğu boyuta rahatlıkla çekebilirdi. Bu yüzden yazarın yazdıkları düşündüğü gibi göz ardı edilemeyecek kadar büyük bir önem taşıyordu. Yazar gerçekte kimdi? Aran Lahia belki de Yediler’den birinin yazmış olabileceğini düşündü. Ya da belki de varlığı bilinmeyen ve sandığından çok daha fazla bilgiye sahip olan Gölge yoldaşlarından biri… Işık biliyor ya, bu soru işareti onu meraktan çatlatacak kadar gizemliydi.

    Aran Lahia, kafasında ki bu düşünceleri tekrar bir kenara iterken, dikkatini tekrar Filia Galbear Lahia’nın yazdığı kitaba yoğunlaştırdı. Bu sefer açtığı sayfa Yediler’le ilgili olan bölümdü. Filia Galbear Lahia’ya göre Yedilerden biri olan Damin Arzaim son yedi kehanetin birinde uyanacaktı. Eh, bu kesin bir gerçekti. Ama soru şuydu: O hangi kehanette uyanacaktı? Filia’nın işaret ettiği kehanet dokuzuncu kehanetti. Ona göre Damin Arzaim dokuzuncu kehanetle beraber uyanacak ve geriye kalan dört kehaneti de büyük bir hızla gerçekleştirecekti. Dikkatini onun Yedilerle ilgili yazdığı kısma yoğunlaştırırken, daha önce defalarca okuduğu bu kısmı bir kez daha özenle gözden geçirmeye başladı.
        
                                          İblisin Yedi Ruhu
    Yediler: İblisin cehenneme kapatılmadan önce özenle seçtiği yedi ölümlü. Bunlar aynı dönemde yaşamış olan ve aslında oldukça sıradan yeteneklere sahip olan yedi iblis ruhu olarak bilinir. Ama her birinde iblisi onlara çeken farklı bir şeyler vardı. Onların sıradan yetenekleri iblisin onlara kattığı muazzam güçle beraber sıradanlıktan çıkararak onları birer iblis parçasına dönüştürdü. Aynı zamanda iblisin cehenneme kapatıldıktan sonra onun propagandasını yapan ve insanları geçen kısa sürede ışığın yolundan saptırarak karanlık yandaşı yapmaya çalışan birer gölge yoldaşı olarak bilinirler. Her biri iblisten sonra yeryüzünden kovularak, karanlığa hapsedilmiştir. Ama onlar insanoğlunun yarattığı büyük suçlarla beraber iblisten önce tekrar serbest bırakılacaktı ( Bkz. Gelecek bölümü: Yedi mühür ve yedi boru) ve bunlardan ilki, içlerinden en güçlü olanı Damin Arzaim dir.  

Damin Arzaim  : Aslında gerçek ismi; Mois Olfi olan, tek gözü çıkarılmış bir yalancı ve bir düzenbaz. Yaşadığı dönemde insanlar tarafından hiç sevilmeyen ve dışlanan bir kötülük abidesi. Onu ön plana çıkaran en önemli şey; Kötülükle birleşen liderlik ruhu ve sahip olduğu muazzam güçtü. Öyle ki iblisten sonra kendini Yedilerin Efendisi olarak öne sürmüş, bunu da kısmen başarmıştır. Bilindiği üzere bu iblis ruhu kehanetlerde de açıkça belirtildiği gibi içlerinden serbest bırakılacak ilk kişi ve diğer altı iblis ruhunu uyandıracak kişi olarak bilinir. Ama söylentilere bakılırsa o özgürlüğünü kazanmadan önce bile sahip olduğu gücünü kullanabilecekti. Çünkü onun serbest kalmadan önce diğer iki iblis ruhuyla beraber gizli bir birlik kuracaklarına ve onları yönlendireceklerine inanılır. (Bkz : Yediler ve karanlık evinden çıkış) Ayrıca karmaşık bir sisteme dayalı olan bu birlik, üç kişi tarafından yeryüzüne yayılacak ve o serbest kalana dek çoğu yere hükmedecekti. Tamamen serbest kaldığında ise; kehanetlere göre ‘’O’’ yeryüzünde büyük bir kaos ortamı oluşturacak ve kendi etrafında toplayacağı güçle beraber insanların çoğu gölgenin tarafını geçerek geriye kalan kehanetleri de hızla gerçekleşecektir. Onun hangi kehanetle beraber uyanacağı konusunda ise hiçbir kesin bilgi yok.  

Tritthon Bliss : Gizli bilgilere vakıf olmaya can atan bir aşık, ozan ve aynı dönemde yaşamış bir yazardır. Açık bir şekilde efendisine yakınlığıyla bilinir. Onu diğerlerinden ayıran en önemli şey ise gücü ikinci planda tutması ve kimsenin bilmediği birçok şeye vakıf olma içgüdüsüydü. İblisin cehenneme kapatılmadan önce ona cehennemin sırlarını vakıf ettiği söylenir. Ayıca çoğu ışık hizmetkârına göre O Karanlık Evi’nden çıkacak ilk kişidir.
  Aslında sahip olduğu özellikleri ve yaşantısı hakkında çoğu şey bilinmese de, onun müziğe karşı oldukça hassas biri olduğu herkes tarafından bilinir. Öyle ki müziğe olan bu hassasiyetinden dolayı, iblis onu insan kulağının duyabileceği en güzel notalarla ödüllendirmiştir. Yanından hiç ayırmadığı üflemeli nesne, ona efendisi tarafından verilmiş bir yol gösteren çalgısıdır. Ama bu çalgının özelliklerini değiştirerek, onu kötülükle birleştirmiş ve onu daha muazzam bir güç nesnesi haline getirmiştir.
    Öte yandan çoğu ışık hizmetkârına göre bu iblis ruhunun karanlığa kapatılmadan önce efendisinin ona armağan ettiği bu notaları insanlara gösterdiğine inanır. Ayrıca onun yaşadığı devirde var olan çoğu müzik aletinde iblisin gizli notalarının yer aldığı ve kötülüğü temsil eden bu notaların insanları kötü şeylere yönelttiği düşünülür.

Rhovin Simagus: Gerçek adı Alazar Rubal. İblisin yedi ruhundan biri. Karanlık Efendisi’nin gösterdiği birçok işarete vakıf olmuş ve muazzam bir büyü yeteneğine sahip olan bir iblis ruhu. Karanlık Evi’nden serbest kaldıktan sonra Gölge Eli ve Damin Arzaim ile beraber güçlerinin bir kısmını üç kişiyle paylaşacağına ve gizli bir sistem kuracaklarına inanılır. Bu sistem onların yönlendirmesi ile beraber üç kişi tarafından yayılacak ve birçok insanı da içine alarak Damin Arzaim’in doğuşuna dek karanlığa hizmet edecektir.

Leonarh Da’Mozar : Gerçek adı ve yaşantısı hakkında çoğu şey bilinmiyor. Lakabı olan; Gölge Eli olarak anılır. Bu iblis ruhu; muazzam bir çizim yeteneğine sahip bir ruh toplayıcıdır. Yaptığı tablolar gerçeğinin aynısını yansıtır. Ayrıca resmini çizdiği kişilerin ruhlarını lekeleyerek onları gölgenin yoluna hapsettiği bir gerçektir. Onun diğerlerine nazaran soylu bir aileden geldiği ve dört kadınla evli olduğu düşüncesi yaygındır. Ama bütün iblis ruhlarında olduğu gibi o da sahip olduğu yaşantısını gizlilikle saklamayı başarmıştı. Bir bilgiye göre mükemmel resim yetisine sahip olan kişilerin onun soyundan geldiğine inanılır.
    Gölge Eli’ni diğerlerinden ayıran özelliği; sembolleri ve karanlık nesneleri kullanarak yarattığı muazzam güçtü. ‘’Öyle ki, yedi iblis ruhu içerisinde karanlık nesnesi oluşturabilen tek iblis ruhudur ve iblisi temsil eden birçok büyülü simge oluşturmuştur.’’ Aynı zamanda bu simgelerin bir kısmı diğer iki gölge ruhu ile beraber oluşturdukları gizli birliğe aktaracağı düşünülür. Bunların en önemlisi; Keçi, Tilki ve Çakal üçlemesi (Bilinen Karanlık Kehanetleri’nden) Bu üçü oluşturdukları sistemin en üstünde duran ve birçok öğretiye vakıf olmuş üç üstadı temsil eder.  

Mammon Assorah: Gerçek adı;  Arabel Dairmaid. Değişime uğrayabilen bir iblis ruhu… Onu ön plana çıkaran en önemli şey; şüphesiz ki güce olan zaafı ve sahip olduğu büyük aç gözlülüktü. Gücünü temsil eden ve yanında taşıdığı mühürlü asa ona iblis tarafından verilmiş bir karanlık nesnesidir. Ayrıca Mühürlü asayla dokunduğu ölümlüleri kendi iradesine kolaylıkla bağlayabilir. Tabi bu büyü sadece karanlığa yakın olan ölümlüler üzerinde etkilidir. Onun geçmişine dair çoğu kişinin ortak görüşü ise bir dilenci olduğuydu. Ama bununla ilgili kesin bir bilgi yok. Güç konusunda Damin Arzaim’e en yakın olan dört iblis ruhundan biri olmasına rağmen, Damin Arzaim’in ondan çok daha farklı ve güçlü olan yönleri onu bu konuda fazlasıyla gölgede bırakmıştır. Bu yüzden onun üstünlüğünü kıskandığı oldukça açıktı ve gücünü kabul ettirmek için hızla kendi ordusunu oluşturmuştur. Ama karanlığa hapsedildikten sonra bütün bu çabası boşa çıkmış ve mühürlediği müritleri ise; O karanlığa hapsedildikten sonra onun etkisinden kurtulmuştu.

Mania Laverna Pocolom: Gerçek adı; bilinmeyen dört iblis ruhundan biri. ‘’Ölü ruhlarla ilişki kurabilen ve onları yönlendirebilen dişi bir iblis ruhu’’ Geçmiş yaşantısına dair birçok söylenti var. Çoğu kişiye göre fakir bir aileden geldiği ve hayatını ‘’hırsızlık’’ yaparak kazandığı söylenir. Onu diğerlerinden ayrı kılan özelliği ise farklı ve etkili mistik güçlere sahip olmasıydı. Öyle ki efendisinin ona bahşettiği güçle farklı boyutlara kolaylıkla geçebiliyor ve bu boyutlarda bulunan ruhları kendi iradesine bağlayabiliyordu. Karanlığa kapatılmadan önce kendine kayda değer bir Maridth( Ölü ruh) ordusu kurmuştur. Ayrıca öğrenmek istediği bilgileri çalmak için bu ruhları insan bedenine sokabildiği gerçektir.

Ningizzidax : Gerçek adı; Naga Jullungul. ‘’Dişi bir iblis ruhu’’ Yılanlara hükmettiği için çoğu ışık hizmetkarı onun ismini; yılanların annesi olarak telaffuz eder. Efendisinin ona bahşettiği güçle kısa sürede kendini halkının efendisi ilan etmiş ve kendi önderliğinde erkekleri alt sınıf olarak nitelendirmiştir. Yanından hiç ayrılmayan devasa yılan (Morogol) ona efendisi tarafından verilen bir iblis yaratığıdır. Birçok çocuk doğurduğuna ama bunlardan yalnızca dişi olanlarını hayatta bıraktığı söylenir. Erkek olanları ise kendi yılanına armağan ettiği yaygın bir söylentidir. Onun erkeklere karşı katı biri olduğu açıktı. Ama yedilerin karanlığa hapsedilmesinden sonra bile kendi halkı onun kudretini kabul etmiş ve kadınların kendi topraklarını yönetmesine izin vermiştir.
    Bir diğer bilgiye göre; onun karanlığa kapatılmasından sonra halkı yaşadıkları kurak topraklardan ayrılarak uzak diyarlara göç etmiştir. Bunun sebebi de çöl hayatının onları zor şartlara sürüklemeleri (kuraklık, açlık, ölüm) ve daha elverişli toprak arayışına girmeleriydi. Fakat onların çölü terk etmelerinden sonra yaratıcının doğası orada çok farklı bir coğrafyayı oluşturacaktı. Ayrıca bu coğrafyayı fark edecek kadim bir topluluk (Guah’lar) orayı keşfedecek ve oraya yerleşecekti. Ancak efsaneye göre topraklarını terk eden bu halk ilerde kendini bir kez daha bütünüyle yılanlarla özdeşleştirecek ve yılanların hüküm sürdüğü eski topraklarına tekrar geri döneceklerdir.’’  

    Aran Lahia, son cümleyi de okuduktan sonra bakışlarını ifadesizce not aldığı birkaç noktaya yoğunlaştırdı. Aynı notları kara kaplı kitaptan da almayı düşünüyordu. Doğrusu diğer kitapta yer alan bazı parçalar gerçekten de Filia’nın yazdıklarıyla mükemmel bir uyum sağlıyordu. Bunları birleştirmesi geçekten kolay olacaktı. Ama şuan için aklına takılan en önemli şey şüphesiz üç iblis ruhunun kuracakları gizli birlikti. Filia bunu Yedilerin serbest kalmadan önce, yani karanlık evinden çıktıktan sonra gerçekleştireceklerini yazmıştı. Çünkü bu birlik; onların düş boyutuna geçerken kuracakları bir birlikti. Aran Lahia, kara kaplı kitaba dikkatle göz gezdirirken bu konuyla bağlantılı olan bölümü bulmak için sayfaları ağır ağır çevirdi ve aradığı yarım sayfalık kısmı bulunca hemen büyük bir merakla incelemeye başladı. Günün doğumuna kısa saatler kalmıştı. Ama o, gün doğmadan aradığı bazı sorulara cevap bulacağından fazlasıyla emin hissediyordu.
                                                    
 

Kayıp Rıhtım Arşiv Forum

Kara Destan
« : 18 Temmuz 2015, 22:29:49 »